انسان مقلد همیشه راهی پیدا می کند ولی تلخی قصه اینجاست که هرگز تردید ها ، یاس ها و امیدهای انتخاب راهش را تجربه نخواهد کرد.گم شدن واقعی یعنی همین.

لطف زندگی توی این سرزمین یادآوری همیشه و هر روز زن بودنه،درحالیکه انسان بودن فارق از رنگ و منگ تبدیل به سلوک طاقت فرسایی شده.یادآوری اجباری و وسواس گونه ی برجستگی ها و فرو رفتگی هایی که امکان عادی ساز

زندگی نَکُشتمون،عرقمون رو خشک کرد و دوباره فرستاد خیکِ رینگ برای راند بعدی ولی ما هر بار قبل رفتن برگشتیم، محض رضای خدا تو چشاش زل زدیم که بهش بگیم من از چیز دگر می ترسم ها!

که اونم نه گذاشت نه برداشت گفت:بابا! جوون مادرت تو دیگه چیز مگو!

پ.ن: بنوشیم!

سراب_سیاوش قمیشی

پیرزن ژاپنیه گفته هر روز شش صبح پامیشه ریاضی تمرین میکنه که صدو ده سالش بشه صدو یازده سال

بابا! برو سرت رو بذار بمیر زن، دلت خوشه.

پ.ن:

عاریت کس نپذیرفته ام،شمام نپذیرید.

کاش به همین سادگی بود،زندگی تازه از نا امیدی شروع می شد،بالاخره این هم خودش یک جور امیده.حیف!تیغ کنده و نمی بره عزیزان.آدم های ریز و درشت زیادی رو شناختم و افاقه ای به حالم نکرد،تازه!نفرین ابدی هم دست

باید بهش حالی کنم بیا فرض کن من یه طنابم، یه سرم رو آرسام می کشه که نافرمانی مقابله جویانه داره،یه سرم رو شنتیا که آسپرگره و اون وسطم یه گره کور دارم که دقیقا خود رادمهره و تو بهتر از هر کسی می دونی رادمهر چرا خلقش تنگه،رادمهر فقط میخواد به حال خودش بذارنش تا دور حیاط رو بدوه.

می گم، شاید فهمید و یابو برش نداشت.

بدون شک یکی از راه های نجات آدم ها از این کثافتی که هست،حذف طعم دهنده ی لعنتی آلبالو از صنایع غذاییست.حالا گیرم یه مشت کارشناس و عالم فکر کنند ما تب داریم و یک چیزی مان می شود.خب که چه؟سالهاست با صبور

حالا که حلوای ننه اش انسان در رنج آفریده می شود و قبل از این پروسه ی سادیسمی به رده ی پستانداران محض تعلق دارد ظاهرا باید قبول کرد که شاعر بنشیند اشکی بچکاند و شعرش را بسراید،سلبریتی پستی با زمینه ی س

اتاقم حالا محل رجوع شاهدان عینی خرده معجزاتم شده،چندتایی پسربچه ی تازه بالغ که می خواهند دعا کنم محض رضای خدا هم که شده آب و هوا از اینی که هست وارونه تر بشود تا مدارس را تعطیل کنند.

من اما بخاطر اعتبار دفتر دستکم هم که شده وعده ی الکی نمی دهم،قیافه می گیرم،می فرستمشان پی نخود سیاه،منابع خبری ام را چک می کنم و بعد سر صف برای دلشان دستی به سمت آسمان کبود می برم.

پ.ن:

مگه من چه بد کردم؟

لازم می بینم با این اشاره شروع کنم که از همه ی مناسبت ها و سالگردها و اعیاد و اینها بیزارم،البته از کلمه ی بیزار هم به اندازه ی خود کلمه بیزارم.هر بهانه ای که بخواهد آدم ها را دور هم جمع کند حوصله ام